Terug naar selectie
Naam: Georginio Wijnaldum
Geboortedatum: 11-11-1990
Positie: Middenvelder
Nationaliteit: Nederlander
Rugnummer: 25
Meer info
Biografie
Ik had zeven jaar bij Sparta rondgelopen en moest erg wennen opeens in een Feyenoord-shirt rond te lopen. Na een tijdje ging ik me steeds meer op m’n gemak voelen. Ik kwam in de C1 te spelen, onder Michel Valke. Een leuk jaar, ook omdat Gaston Taument assistent-trainer was en me leerde rendement uit mijn acties te halen. Vaak maakte ik een actie teveel en was het moment om een assist te geven of doelpunt te maken al weer weg. Hij maakte me daar meer bewust van. Dat jaar was goed voor me.
In de B1 wonnen we alles wat er te winnen viel: de titel, de beker en de Super Cup. Ik heb toentertijd ook veel geleerd van Igor Korneev, die aan mijn techniek schaafde. Het tweede jaar bij de B, dat was het seizoen 2006/2007, werd ik al overgezet naar de A-jeugd. Henk Fräser was er trainer. Hij heeft me geleerd vertrouwen te hebben, zelfbewust te zijn en veel van mezelf te eisen. Ook dat was weer heel belangrijk voor me.
Aan het eind van het jaar kreeg ik van Fräser te horen dat ik mee mocht met het eerste elftal naar Turkije. Ik was op dat moment net zestien jaar geworden. Ja, dat kwam als een behoorlijke verrassing. Nerveus was ik niet, maar dat kwam ook door de manier waarop we werden opgevangen denk ik. Ron Vlaar kwam meteen naar me toe en heette ons welkom. Het was de eerste van vele vriendelijke reacties. Het werd een leuke en leerzame week.
Ik trainde in de maanden erna zo nu en dan mee met het eerste. In april gebeurde er iets wat ik niet snapte. Ik had aangegeven dat ik niet kon trainen, omdat ik belangrijke testen had voor school. Op dinsdag werd ik gebeld door Stanley Brard. Hij zei dat ik wel gewoon moest gaan trainen en dat Feyenoord iets met school zou regelen. Op woensdag meldde ik me dus op het trainingsveld bij het eerste. Bij het positiespel kreeg ik gelijk een hesje. Ik snapte er niet zoveel van eigenlijk, kon me niet voorstellen dat ik bij de selectie zou zitten voor de wedstrijd van zondag. Ik was nog niet eens een half jaar zestien…
Maar op donderdag zat ik er weer bij en hoorde ik ook dat ik bij de selectie zat. Dat was geweldig nieuws. Weer trainde ik met een hesje. Zat het er dan toch aan te komen? Ja, zo bleek, want Koeman vertelde me dat ik zondag aan de aftrap mocht verschijnen. Dat betekende dat ik als jongste speler ooit in Feyenoord 1 ging spelen. Ik kon het maar moeilijk geloven.
Weer had ik geen zenuwen. Ik was eigenlijk alleen maar ongeduldig, de dagen hebben nog nooit zo lang geduurd. Dat gold ook voor de warming-up, daar leek geen einde aan te komen. Tijdens de wedstrijd heb ik mijn best gedaan, ik scoorde nog bijna in de beginfase. Iedereen was heel positief, maar we verloren wel met 0-4. Maar dat is niet waar ik nu aan terugdenk bij mijn debuut. Ik mocht als jongste speler ooit debuteren, dat is wat overheerst. 8 april 2007 zal ik daarom nooit vergeten. Die wedstrijden waren uiteraard meer bijzonder dan de duels met NEC en Heracles die in de week erna volgden.
Op dit moment mag ik me bewijzen in de voorbereiding. Ik heb eigenlijk maar één doelstelling en dat is bij de selectie blijven. Ik kan mezelf wel meer opleggen, maar dat lijkt me onzin. Laat ik eerst maar proberen erbij te blijven, daarna zie ik wel weer verder. Het gaat goed met me, de sfeer binnen de groep is geweldig en het is voor mij een eer met grote spelers als Makaay en Van Bronckhorst te mogen trainen. Ik kijk nog steeds mijn ogen uit. Dat had ik een half jaar geleden nog het meest toen ik op het veld stond met Pierre van Hooijdonk. Als klein jongetje zag ik hem scoren in de UEFA Cup-finale tegen Borussia Dortmund. En toen speelden we opeens in één elftal. Dat is toch iets waar ik nog steeds erg trots op ben.
Pasfoto:
